Verhalen doen ertoe. Door het lezen van verhalen leer je de personen achter het verhaal kennen. Je leert ze kennen in hun kwetsbaarheid, hun verdriet, pijn, gebrokenheid. En je leert waar hun liefde zit. Liefde van ouders voor hun kind. Dat is wat in onderstaande verhalen stuk voor stuk weer de boventoon voert. Al deze ouders leerden tijdens het begeleidingstraject de liefde voor hun stilgeboren kind handen en voeten geven. Dwars door de rouw heen. Stuk voor stuk moedige ouders, die jou – door het delen van hun verhaal – ook perspectief en hoop willen geven. Laat je inspireren. En meld je aan voor een kennismakingsgesprek, als je ook dat begeleidingstraject wilt. Om te leren omarmen na het verlies van een (prille) zwangerschap.
Direct naar:
- Raechel en Jonathan verloren hun zoontje Nathaniel. Lees hier hoe zij, dwars door de confrontatie heen, toch heling vonden en met elkaar in verbinding bleven door het begeleidingstraject.
- Kees en Wilmieke zijn voor de buitenwereld ‘kinderloos’. Maar zelf kijken ze daar anders tegenaan. Lees hun verhaal hier.
- Het verhaal van Rhodé, zij verloor twee kindjes door miskramen.
- Het verhaal van Amanda en Arjan, zij verloren hun zoontje Johannes met 16 weken zwangerschap.
- Het verhaal van Martijn en Femke, zij verloren hun kindje Noah na 9 weken zwangerschap.
- Het verhaal van Rianne, zij en haar man Arie verloren één van een tweeling na 34 weken zwangerschap, als gevolg van het syndroom van Edward (trisomie 18).
- De man van Rianne (zie hierboven), Arie, schreef hun verhaal vanuit zijn perspectief als vader.
- Het verhaal van Renske en Izak. Zij beschrijven hoe ze weer in verbinding kwamen met elkaar en hun kindje dat er zo kort was.
- Het verhaal van Mabel en Brandon. Ze verloren vroeg in de zwangerschap hun eerste kindje, en beschrijven hoe ze tijdens het traject elkaar weer vonden. Mabel vertelt hoe het werken met baby’s geen obstakel meer was, nadat ze het traject had gevolgd.
- Het verhaal van Esther. Esther verloor haar zoon Izak na 20 weken zwangerschap.
‘We voelden ons meteen begrepen…’
Na het overlijden van ons zoontje waren we kapot van verdriet. We zochten naar therapie die specifiek gericht was op ouders van een stilgeboren kindje, maar al snel ontdekten we hoe beperkt het hulpaanbod hierin is. Via een collega kwamen we in contact met Hannah. Nadat we over haar werkwijze hadden gelezen, besloten we het traject met haar aan te gaan.
Wat we direct als bijzonder en waardevol ervoeren, was dat Hannah niet alleen professioneel therapeut is, maar ook ervaringsdeskundige. Ze weet uit eigen ervaring hoe het is om een kindje te verliezen. Die herkenning maakte dat we ons meteen begrepen voelden.
Hannah stelde de juiste vragen aan ons allebei en durfde ook door te vragen. Daardoor werden we uitgedaagd om echt stil te staan bij onze emoties en daar woorden aan te geven. Dat was soms confronterend, maar juist daardoor ook helend.
Het was heel waardevol dit traject samen met mijn vrouw te kunnen doen. Het bracht ons als partners dichter bij elkaar en versterkte onze band in een periode waarin verdriet ons ook uit elkaar had kunnen drijven.
Een belangrijk inzicht kregen we door de ‘verliescirkel’, waardoor we leerden herkennen in welke fase van rouw we zaten en dat dat per persoon kan verschillen. Dat gaf rust, begrip en meer ruimte voor elkaars proces.
Eén van de meest indrukwekkende momenten was de creatieve opdracht die we kregen. We gaven daar ieder op onze eigen manier invulling aan, en toen we die met elkaar deelden, kwam er veel emotie los. Het was een krachtig moment van verbinding en verwerking.
Als we terugkijken op het traject met Hannah, voelen we dankbaarheid dat we dit traject samen mochten doen. Voor de veilige ruimte waarin we mochten rouwen, de inzichten die we hebben gekregen en de praktische handvatten die ons hebben geholpen om stapje voor stapje uit het diepe dal te komen.
Raechel en Jonathan
‘Waar horen we bij? Kinderloos…? Kind in het graf…?’
We zagen uit naar de kinderzegen. Helaas werden de drie zwangerschappen vroegtijdig afgebroken. Wat een groot verdriet! Het zorgde naast de rouw voor diverse lichamelijke en psychische klachten. Boosheid, verdriet, eenzaamheid, leegte en je niet begrepen voelen. Waar horen we bij? Kinderloos…? Kind in het graf…? Wilmieke heeft gesprekken met een POH-GGZ gehad die gespecialiseerd was in rouwverwerking. Dit was heel fijn! Maar toch misten we hierin de christelijke normen en waarden. Het gevoel dat Wilmieke boven haar leven bleef zweven in plaats van geland te zijn bleef bestaan. Dit zorgde bij tijden voor nare situaties. We verlangden naar rust, overzicht en grip krijgen op onszelf in bepaalde situaties. Hoe kunnen we ooit weer openstaan voor een nieuwe zwangerschap, met zoveel angst en onzekerheid? Dit was een vraag die steeds weer terugkwam.
We waren bij verschillende avonden waar Hannah als spreker was (o.a. het webinar ‘Leren omarmen na verlies van een (prille) zwangerschap’) en besloten ons toen aan te melden voor een kennismakingsgesprek. Wij hebben vier sessies gevolgd en hebben dit als zeer positief en waardevol ervaren. Bij Hannah is alle rust en ruimte voor het verdriet, de vragen en worstelingen die we beiden hebben doorleefd. Ze is integer, kan heel goed luisteren en tegelijk de goede vragen stellen om je aan het denken te zetten. Zowel over het verleden, het nu én de toekomst.
Doormiddel van de sessies, opdrachten en het doorwerken van het werkboek krijg je door dit alles inzicht en overzicht in alles wat er is gebeurd. Zowel in ons werk, in onze relatie en in onze sociale contacten merken we dat we nu beter kunnen omgaan met het verlies. Je mag je mindere momenten hebben, maar we mogen ook zien wat we samen nog hebben mogen. Gelukkig kunnen we onze liefde kwijt aan onze neefjes en nichtjes en de kinderen van onze vrienden. Soms even een stapje terug doen in het sociale leven is niet erg. Maar de sociale contacten hebben we wel nodig!
Hannah heeft ons geleerd dat we zonder levende kinderen toch écht vader en moeder zijn en dat we ons gezin als gezin mogen zien♥♥♥. Rouw is niet te meten. Ook onze rouw en het verdriet mogen er zijn. Onze rouw is met ons hele leven verweven. Hannah leert je om mild naar jezelf te zijn, maar ook mild naar de ander. Ook voor de onbekende toekomst.
Kees en Wilmieke
‘In dit traject heb ik handvatten gekregen waardoor ik beter weet hoe ik de kindjes een mooie plek kan geven in ons leven en hoe om te gaan met mensen in de omgeving.’
Voor ik begon aan dit traject had ik moeite om het verdriet om de kindjes van onze twee miskramen te combineren met het dagelijkse leven. In dit traject heb ik handvatten gekregen waardoor ik beter weet hoe ik de kindjes een mooie plek kan geven in ons leven en hoe om te gaan met mensen in de omgeving. Het was fijn om concreet bezig te zijn en alleen al mijn verhaal doen luchtte op. Ik verlangde er naar om met meer vertrouwen en rust de toekomst in te gaan en door dit traject ben ik goed op weg. Ook was het erg fijn om het christelijk geloof te kunnen delen en God te betrekken bij alles waar we mee bezig waren. Ik zou andere ouders daarom zeker aanraden om een traject bij Hannah te volgen!
Rhodé
‘Ik verlangde naar rust, zowel in mijn hoofd als in mijn lichaam. Ik wilde graag weer vooruit kunnen kijken.’
In de 16de week van de zwangerschap was ik bij de verloskundige voor controle, geheel onverwacht bleek het hartje van ons kindje niet meer te kloppen. Er was geen leven meer. De woorden van onze Hemelse Vader ‘De HEERE heeft gegeven, en de HEERE heeft genomen; de Naam des HEEREN zij geloofd.’ werden ons op de lippen gelegd en waren in die tijd rondom de geboorte bij 17 weken als een troostende en dragende Kracht. Echter nam dit niet weg, dat ik dit prille verlies maanden lang beleefde als een emotionele aardbeving.
Voordat wij het stilgeboortetraject bij Hannah volgde, voelde ik me verdrietig, alleen, onrustig, (angstig soms) en verward. Het prille verlies van onze Johannes koste mij veel energie en belemmerde mijn dagelijks functioneren. Ik verlangde naar rust, zowel in mijn hoofd als in mijn lichaam. Ik wilde graag weer vooruit kunnen kijken.
Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd, is dat ik van Johannes mag (blijven) houden en dat deze moederliefde voor altijd in mijn hart ligt verankerd. Hannah heeft ons laten ervaren, dat er een blijvende verbinding is en samen hebben we dat ook zichtbaar gemaakt. Verdriet is de andere kant van liefde. Ze heeft mij inzicht gegeven in mijn rouwproces en rouwen is nodig om tot heling te komen. Heel praktisch hebben we handvatten gekregen om met onze omgeving op een eerlijke manier in gesprek kunnen gaan. Ik kan nu opener en meer ontspannen over Johannes spreken. Door dit traject samen te volgen, gaf dit ons opnieuw een sterkere verbinding samen als man en vrouw.
Aan het eind van het traject hebben we tijdens een gezinsmoment ons stilgeboren kindje een naam gegeven: Johannes, wat betekend God is genadig. De kinderen hebben allemaal een troostknuffeltje gekregen, een tastbare herinnering aan hun kleine broertje. Het was dezelfde knuffel, die al klaarlag voor Johannes en was voor onze kinderen van 11 jaar, 9 jaar en 5 jaar oud tot grote betekenis. We hebben als gezin allemaal persoonlijk een tekening gemaakt over onze gedachten ‘hoe het was geweest wanneer Johannes bij ons zou zijn geweest’. Alle (tastbare) herinneringen hebben we verzameld in een gepersonaliseerd koffertje, die in onze woonkamer een plekje heeft gekregen.
Amanda (vrouw van Arjan)
‘Naast dat het verdriet rondom Noah naar boven kwam, konden we gedurende het traject ook steeds meer vreugde ervaren. De vreugde over het feit dat Noah ons voor het eerst ouders heeft gemaakt en nu mag zijn bij onze liefdevolle Vader in de hemel.’
Na 9 weken zwangerschap kregen wij bij de verloskundige geen goed nieuws. Het hartje klopte onregelmatig en ons kindje was sinds de 7-weken echo niet meer gegroeid. We moesten ons voorbereiden op het afscheid. Op woensdag 7 december werden wij ouders van ons kindje Noah.
We namen in de week bewust afscheid door ervoor te kiezen om Noah te begraven in onze tuin. Samen kochten we een mooi doosje en een klein boompje (die nu trouwens prachtig in bloei staat!). Een vriend van ons heeft van het gedenkplekje in huis en van het aanleggen van de gedenkplek buiten mooie foto’s gemaakt, die we in een herinneringsalbum hebben geplakt. Naast dat we deze tastbare herinneringen samen maakten, ervaarden we ook van allerlei emoties die we een plekje wilden geven.
Femke: ‘Voordat we bij Hannah het traject volgden, voelde ik mij onrustig en het verdriet overspoelde mij regelmatig. Ik voelde mij leeg en was mij heel erg bewust van wat ik allemaal ging missen door het verlies van Noah. Ik verlangde ernaar om mijn emoties te kunnen uiten, ze een plek te geven en Noah een levend plekje geven in ons leven. Ik voelde mij hierin belemmerd doordat het leven zo snel weer doorgaat. Hierdoor gaf ik mijn emoties niet de ruimte of liet ik de emoties mij juist helemaal overspoelen.’
Martijn: ‘Voordat we bij Hannah waren gestart met het traject, vond ik het lastig om uiting te geven aan mijn gevoelens. Ik vond het lastig om gevoelens onder woorden te brengen en samen te bespreken. Door de gesprekken met Hannah lukte dit beter.’
Het traject bij Hannah vonden we beide heel waardevol, met name ook om dit samen te doen. Doordat Hannah de juiste vragen stelt en goed afwisselt tussen gesprek en opdrachten, krijg je een inkijkje in elkaars hart en emoties. We weten dat Noah voor altijd in ons hart zit en hebben samen nagedacht over hoe we Noah een blijvend plekje geven in ons leven. Naast dat het verdriet rondom Noah naar boven kwam en alle wensen en verlangens die we al hadden voor dit kindje, konden we gedurende het traject ook steeds meer vreugde ervaren. De vreugde over het feit dat Noah ons voor het eerst ouders heeft gemaakt en nu mag zijn bij onze liefdevolle Vader in de hemel.
We zouden dit traject aanraden, omdat Hannah een fijne en veilige plek creëert waar je verdriet en alle andere emoties die je ervaart, er mogen zijn. We voelen ons door dit traject nog meer met elkaar verbonden en met ons kindje. We zien ernaar uit Noah op een dag te ontmoeten bij onze hemelse Vader.
Martijn en Femke
‘Ik voelde me constant schuldig, als ik lachte en als ik huilde’
Met 12 weken zwangerschap van onze tweeling hoorde we dat één van ons kindjes achterliep in de groei. Na meerdere onderzoeken kregen we de diagnose Trisomie 18. (Een chromosoomafwijking wat niet verenigbaar is met het leven.)
De zwangerschap was spannend. Ik probeerde zoveel mogelijk te genieten, en in het nu te leven. Ons dochtertje overleed tijdens de zwangerschap van 34 weken, terwijl haar broertje bleef leven. Leven en dood in één baarmoeder. Vier dagen erna werden we papa en mama van onze bijzondere tweeling. Een klein pittig mannetje van 5 pond. Een meisje in stilte geboren. Een heftig periode, één op de NICU en een begrafenis regelen. Het was een rollercoaster van emoties en van overleven. We ervoeren de Vrede van God. En putten kracht uit de tekst: ‘Of wij dan leven of sterven, wij zijn van de Heere.’ Romeinen 14:8b
Rianne: ‘Voordat we bij Hannah het traject volgden voelde ik me leeg, verward door emoties. We balanceerden constant tussen blijdschap en verdriet. Blijdschap, voor onze bijzondere tweeling, verdriet omdat we één van onze lieve kindjes missen moeten.
Deze emoties pasten niet tegelijk in mijn hoofd en ik was de weg kwijt in ons gezin. Ik verlangde naar rust, terwijl ik steeds in de overlevingsstand stond. Ik voelde belemmeringen in mijn rouwproces, want blijdschap en verdriet tegelijk pasten niet samen. Ik voelde me constant schuldig, als ik lachte en als ik huilde.
In het 5-stappenprogramma vond ik een weg terug in ons nieuwe gezin. Ik leerde hoe ons gezin er nu uitziet, mijn man en ik, ouders van onze twee zoons en ons overleden dochtertje. Voor elk kindje even veel liefde. Liefde en rouw horen bij elkaar. Ik leerde door de tweeling los te koppelen om echt te genieten van Thomas, en echt te kunnen rouwen om onze Yara Olivia. Er kwam rust, en de dankbaarheid overheerst, mijn gevoelens kregen woorden, als man en vrouw leerden we praten over verlies en de rijkdom van ons gezin.
Omdat er na een stilgeboorte zoveel op je af komt, verdriet, gemis, gun ik iedereen een Hannah, die even doorvraagt wanneer ik stopte met praten, die inzichten gaf en niet bang was te corrigeren. Maar mij bovenal op God wees, toen ik het even niet meer voelde. Omdat Hij altijd Dezelfde blijft, toen en nu.
Rianne (vrouw van Arie)
‘Tijdens de sessies heb ik mogen ervaren dat het gevoel en de herinnering voor Yara in elke vezel van je lichaam zit en echt niet minder zal worden.’
In februari 2022 werden wij ouders van een tweeling. Yara is een paar dagen voor de bevalling overleden. Thomas is en was een kerngezonde jongen. Yara bleek bij onderzoeken in de zwangerschap het Edwards syndroom te hebben.
Voordat we het traject volgden, was het overleven. Proberen alle ballen in de lucht te houden. Het verlies, de vreugde, de zorg voor ons 2 jaar oude zoontje Bram en mijn werk dat ook door moet gaan. Wat het daarnaast ook lastig maakte is dat wij als man en vrouw een ander traject in de verwerking hebben. Het één is niet beter dan het ander, maar wel lastig om mee om te gaan als man en vrouw samen. Waar kun je elkaar in vinden?
Tijdens het traject kregen we onder andere handvatten om verdriet en vreugde er beiden te laten zijn. Het mag er zijn, en het één sluit het ander niet uit. Lijkt heel simpel, maar met verlies is dit heel moeilijk te managen, hebben wij ervaren. Daarnaast kregen we inzicht in elkaar als man en vrouw, waarom reageer ik zus en mijn vrouw zo. Heel fijn om dit inzicht te krijgen en daardoor ook veel meer begrip voor elkaar te krijgen. Daarnaast was ik altijd bang om het gevoel en de herinnering voor Yara kwijt te raken, tijdens de sessies heb ik echt mogen ervaren dat dit gevoel in elke vezel van je lichaam zit en echt niet minder zal worden.
Dit traject kan ik iedereen aanraden. Het neemt het verdriet niet weg, wat ik ook absoluut niet hoef, maar het geeft ruimte om het er te laten zijn zoals het is. De ruis verdwijnt en je kunt je, samen met Rianne, richten op Bram, Yara en Thomas. Een ieder op zijn of haar eigen manier. Bram en Thomas hier op aarde en Yara juichend voor haar hemelse Vader.
Arie (man van Rianne)
‘Begeleidingstraject bracht ons heling, inzicht en verbinding met elkaar en met ons kindje.’
Izak: ‘Voordat we bij Hannah het traject volgden voelde ik mij onmachtig ten opzichte van Renske haar pijn.’
Renske: ‘Ik voelde mij rusteloos, gestrest en alsof ik een gedeelte van mezelf kwijt was.’
Izak: ‘Ik verlangde ernaar om Renske meer te kunnen steunen in haar verdriet en pijn. Maar ik voelde belemmeringen om er op een helpende manier te kunnen zijn voor Renske. Ook voelde ik belemmeringen in het uiten van mijn gevoelens.’
Renske: ‘Ik verlangde naar rust in mijn hoofd en lichaam, ik verlangde naar een kindje en ik verlangde naar hoe ik was voor de stilgeboorte. Maar ik voelde belemmeringen in het dagelijkse leven en in het contact met anderen. Ook het uiten van mijn gevoelens en gedachten omtrent de stilgeboorte was lastig voor me.’
‘Soms is het moeilijk om hulp te zoeken, zeker bij een thema als deze. Zonder de begeleiding van Hannah hadden wij het verlies van Noah niet zo verwerkt als nu. We kunnen er goed over praten en hebben, juist door wat we hebben besproken en gedaan tijdens het traject, positieve herinneringen kunnen maken. Renske voelde zich in het rouwproces heel eenzaam en schuldig en Izak voelde zich tekortschieten in het hulp bieden en dacht dat zichzelf kwetsbaar opstellen Renske niet zou helpen.
Achteraf weten we dat het essentieel is als je beiden kwetsbaar durft te zijn om zo niet alleen het proces door te hoeven maken.
Je voelt veel en weet niet wat je ermee aan moet. Begeleiding van Hannah geeft handvatten in het omgaan met je gevoelens en gedachten.
Dit traject heeft ons heling, inzicht en verbinding met elkaar en met het kindje gegeven.’
Renske en Izak
Mabel en Brandon‘Het werken met baby’s werd zelfs geen obstakel meer.’
Voordat we bij Hannah het traject volgden voelde ik mij alleen in de situatie waar wij ons in bevonden. Natuurlijk hadden we samen het kindje verloren, maar mijn lijf deed pijn en ik dacht er 24/7 aan. Ik verlangde ernaar dat mijn partner in zou zien wat het met mij had gedaan. Hij ging sneller door met het leven en ik zat nog vast in de webben van het verdriet. Daarnaast werk ik ook met baby’s. Een extra trigger.
Vanaf het moment dat we bij Hannah binnenstapten konden wij onze harten luchten. Het eerste gesprek was enorm beladen. Doordat Hannah precies de goede vragen stelde en ons opdrachten liet maken, zag mijn man eindelijk het verdriet en voelde ik mij niet meer alleen, hij begreep mij. De volgende sessies werden telkens een beetje makkelijker. Er kwam (wederzijds) begrip voor de situatie en bracht ons dichterbij elkaar als gezin. Ook werd het werken met baby’s zelfs geen obstakel meer.
Hannah gebruikte verschillende manieren om ons verdriet zichtbaar te maken, het te accepteren en het een plekje te geven. Dit is tevens de reden dat wij het aanraden aan anderen, zodat het verdriet zichtbaar wordt en je het vooral een plekje kan geven. De kleine baby is er fysiek niet meer, maar heeft een heel mooi plekje gekregen in ons leven. Dankzij Hannah. ❤️
Lees hier wat de impact van het begeleidingstraject op lange termijn was voor Mabel en Brandon.
Esther‘Ik voelde belemmeringen in het bespreekbaar houden van ons kindje, zowel in het gezin als sociale omgeving.’
Voordat ik bij Hannah het traject volgde, voelde ik me onbegrepen in mijn emoties van verlies(ervaring). Ik verlangde naar bespreekbaarheid; maar ook de duidelijkheid, hoe rouw ik gezond na het overlijden van ons 20 weken oude zoontje Izak? Hoe geef ik ons kindje een plek in mijn leven? Ik voelde belemmeringen in het bespreekbaar houden van ons kindje, zowel in het gezin als sociale omgeving. Daarnaast moest ik leren hoe ik bewust liefdevol aandacht geef aan mijn emoties, waarin ik vastliep.
Tijdens de sessies voelde ik mij begrepen in mijn onbegrepenheid. Hannah heeft een verrassende manier van aanpak. De handvatten en praktische tips om herinneringen bewust te maken geven je zicht in een gezond rouwproces wat in deze situatie juist andersom gaat. Een leerproces wat opbouwend is en helend. Het heeft mij handen en voeten gegeven om meer ontspannen met ons verlies om te gaan en daarnaast kan ik er met anderen veel opener over praten als de situatie daarvoor aanwezig is. Het heeft mij geleerd dat Izak als volwaardig kindje ertoe doet. En ik als moeder mag rouwen en mijn emotionele gevoelens een plek mag geven of er gewoon laten zijn.
Heel dankbaar ben ik met de aandacht, de helpende opbouwende tips en raadgevingen, maar ook de hulp van; hoe verder in de toekomst! Het heeft Izak dicht aan mijn hart gebracht waar hij altijd wonen mag.
Ik weet dat Hannah van betekenis kan zijn voor veel ouders. Ze is betrokken en geeft de coaching op een manier die bij je past als persoon. Mede daardoor kan je ook achter je diepste gevoelens en verlangens komen, waardoor je stappen kan maken in je rouwproces. Confronterend, verhelderend maar vooral helend.