Suzannes zus maakte 2 jaar geleden in korte tijd een miskraam mee én verloor na 24 weken zwangerschap een zoontje. Vooral dat laatste had grote impact op de familie. ‘Echt, zo heftig om te zien, zo’n klein stil mannetje…’ Nu, twee jaar na deze verliezen, merkt Suzanne dat haar zus nog steeds niet is zoals ze altijd was. ‘Normaal konden we zoveel lol hebben samen, maar nu, het lijkt wel alsof Suzanne nog steeds in haar eigen wereld zit. Trouwens, nu ik erover denk, ze was na die miskraam al nooit helemaal de oude geworden. Het zal misschien beter worden als ze een gezond kindje krijgen, maar ze is nog niet opnieuw zwanger geraakt. Ik zeg haar wel dat ze erover moet gaan praten, maar ze sluit zich af.’
Suzanne vindt het lastig om door te dringen tot haar zus. Ze begint maar niet over het verlies: ‘Dan maak ik haar weer zo verdrietig, daar help ik haar ook niet mee.’
Herken jij je in een van deze situaties?
- Je probeert je in te leven, maar ze zal toch ook weer een keer het leven moeten oppakken?
- Zal onze band ooit weer worden zoals het was?
- Je bent zelf zwanger en ziet ertegenop om het tegen je zus te vertellen.
- Je wilt er wel graag voor je zus zijn, maar ze begint er zelf niet over, dus ja, hoe kun je haar dan helpen?
- Je zus wil juist alleen maar over het verlies praten, je mist haar vroegere support voor je eigen sores.
- Je voelt je geremd om te genieten van je eigen kinderen, omdat je je schuldig voelt dat jij wel een gezonde baby kreeg.
- Als familie proberen jullie om je zus heen te staan, maar je voelt je eigenlijk machteloos. Daarnaast hebben jullie zelf ook gewoon een druk leven.
- Je vindt het moeilijk om om te gaan met de heftige emoties van je zus. Je gaat zelf gelijk meehuilen en dat vind je vervelend. Je wilt je zus niet opzadelen met je eigen emoties. Daarom raak je het onderwerp maar niet aan.
De oplossing?
- Je zou een beetje grip willen krijgen op de situatie. Als je maar wist dat het ooit beter zal worden.
- Je geeft aandacht aan het verlies op een manier die bij jou past.
- Je ontdekt op welke manier de kindjes die er niet meer zijn, plek houden binnen jullie familie. Want je weet dat dat uiteindelijk voor iedereen de meeste rust geeft.
- Eigenlijk wil je dat je eigen kinderen als ze moeilijke dingen meemaken dat met je durven te delen, je zorgt voor openheid in jullie gezin door hierin zelf het voorbeeld te geven. Alles mag er zijn.
- Je wilt de volgende generatie meegeven hoe je mensen die het moeilijk hebben, kunt steunen, ook hierin wil je een voorbeeld zijn voor je kinderen.
Hoe krijg je dit voor elkaar?
Dit krijg je voor elkaar als je weet welke supportvorm bij jou past + hoe rouw na stilgeboorte werkt. Dat deel ik met je in het webinar ‘Helpend omarmen – als er stilgeboorte in de familie komt’.
Kun je me nog één keer uitleggen waarom dit belangrijk is?
Dit is belangrijk omdat we zo samen zorgen voor een rouwvriendelijke cultuur in christelijk Nederland. Hiermee geven we gehoor aan de christelijke opdracht ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mee.’
Omdat ieder lid ertoe doet.
Omdat ieder kind ertoe doet.
Overtuigd. Hoe kan ik me aanmelden? Klik hier.
