In het Reformatorisch Dagblad verscheen op 1 maart 2024 een artikel over het taboe op ongewenste zwangerschappen onder christenen. Dit artikel zette me aan het denken, hopelijk jou ook. Klik op de afbeelding hiernaast om het artikel te kunnen lezen.
Het raakt aan iets dat me al een poosje bezig houd: wie zorgt er voor de meiden en vrouwen die een miskraam krijgen tijdens een ongewenste zwangerschap?
1 op de 10 zwangerschappen eindigt in een miskraam. Dat betekent dat er tegenover 9 ongewenste zwangerschappen 1 ongewenste zwangerschap staat die vroegtijdig spontaan afgebroken wordt. #besefmoment
Hoe zal dit zijn voor de zwangere?
Als je niemand hebt kunnen vertellen dat je zwanger was, dat je voor de eerste keer mama werd (en papa). En dan gaat het mis. Mogelijk wordt verdriet en pijn verdrukt door het gevoel dat je misschien opgelucht zou moeten zijn, omdat de zwangerschap nu niet zichtbaar wordt.
Vaak voelen vrouwen zodra ze een kindje verliezen pas hoezeer ze eigenlijk al gehecht waren aan dit kindje. Zelfs als de zwangerschap nog pril was en zelfs als de zwangerschap ongewenst is.
Heb je hier mee te maken? Dit artikel was voor mij de aanleiding om jou dan speciaal aan te spreken en welkom te heten voor een gratis kennismakingsgesprek. Ik luister graag naar je.
Liefs, Hannah
