De Bijbel kan een troostbron zijn na een miskraam of verlies later in de zwangerschap.
Ben jij een voorganger, dominee, pastor of pastoraal werker?
Lees dan snel verder!
Gisteren preekte onze dominee naar aanleiding van de Week van het leven over Psalm 139.
‘Want Ú [God] hebt mijn nieren geschapen,
mij in de schoot van mijn moeder geweven.
Ik loof U omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben;
wonderlijk zijn Uw werken,
mijn ziel weet dat zeer goed.
Mijn beenderen waren voor U niet verborgen,
toen ik in het verborgene gemaakt ben
en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde.
Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien,
en zij alle werden in Uw boek beschreven,
de dagen dat zij gevormd werden,
toen er nog niet één van hen bestond.’
Nadat ik zelf een miskraam meemaakte en ons kindje Samuël was geboren, kwam onze dominee op bezoek. Hij zei: ‘Als er een kindje is geboren, is het onze gewoonte om Psalm 139 te lezen. Vinden jullie het goed als ik dat nu ook doe?’
Echt: dit gaf zóveel erkenning. Juist bij verlies van een prille zwangerschap, verlangen ouders soms des te meer naar erkenning. Ja, het was echt al een kindje, ook al weet je nog niet eens het geslacht. Ja, jouw verdriet doet ertoe, want het mensenleven dat zo kort bij jullie was doet ertoe.
En dus las de dominee Psalm 139.
Psalm 139 als verbinding
Anderhalf jaar later kwam de dominee weer langs.
Weer werd Psalm 139 gelezen.
Een krachtige overeenkomst tussen de geboorte van ons overleden kindje en de geboorte van ons gezonde, levende kindje.
Allebei zijn ze onze kind. Allebei waren vanaf hun ‘ongevormd begin’ (d.w.z. als er nog geen menselijke vorm te zien is) gekend en gezien door God.
En in tijden van verdriet kunnen ouders daar niet vaak genoeg op gewezen worden.
Ook jij als voorganger of dominee kunt een rol spelen in een rouwproces
Weet dat je zo als dominee of voorganger ook een belangrijke rol kunt spelen in de erkenning van het verlies en verdriet van ouders, ook na verlies van een prille zwangerschap.
En erkenning geeft toestemming aan het ervaren van het verdriet. En toestemming geven aan het verdriet is weer een essentiële taak in de rouwarbeid. (Maar dat voert te ver voor deze post.)
Uitputtende vragen
Misschien heb je dit gelezen en ben je zelf christen. Misschien worstel je dan juist met vragen als: ‘Maar waarom is dit leven dat gestopt met groeien, God zag het leven toch? En God kan toch alles?’ Het kan een van de verwarrende vragen zijn waar je mee worstelt en die je uitputten. Leg dit allereerst in Gods handen. Vertel Hem waar je mee loopt.
Neem gerust contact met me op als je hierover wilt doorpraten.
Als je het prettig vindt, plannen we een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dat kost een half uurtje van je tijd, maar kan je al een stuk verder brengen in je rouwproces.
