Waarom kan de impact van een miskraam zo verschillend zijn?

‘Hoe komt het dat jij je miskraam zo anders ervaart dan ik?’

Deze vraag kreeg ik een paar jaar geleden.
Ze had zelf een miskraam gehad, maar kon zich niet herinneren dat het zoveel impact gehad had.
Het was oprechte nieuwsgierigheid: hoe kán het dat het bij jou zo anders is?

Mijn antwoord toen?

‘Ik heb géén idee……’

Inmiddels heb ik verschillende opleidingen gevolgd en er veel over gelezen. Langzaam maar zeker vallen er wat puzzelstukjes op hun plek.

Mijn conclusie (tot nu toe) is dat het te maken heeft met drie verschillende ‘wetmatigheden’:
1.     Rouw is de reactie op liefde en hechting
2.     Iedere persoon draagt andere bagage
3.     Omstandigheden kunnen erg verschillend zijn

1. Rouw is de reactie op liefde en hechting

Ik citeer Manu Keirse: ‘De intensiteit van het verdriet bij een miskraam staat niet in verhouding tot de lengte van de zwangerschap, maar meer tot de verwachtingen, de fantasie, de hoop of de plannen die ouders hebben gemaakt in verband met het komende kind.’

Bij sommige ouders gaat het zo:

De menstruatie blijft verdacht lang weg…
Je zwangerschapstest bevestigt het met twee streepjes!
Je ziet jezelf al staan bij het schoolhek.
Je fantaseert over hoe het zou zijn om je kindje in je handen te houden.
Samen met je man denkt je na over een mogelijke naam.
Welke kleur ogen zou het eigenlijk hebben?
O, en hoe zouden onze ouders zijn als opa en oma?
Dan begin je te bloeden.
Je lijkt in een boze, enge rollercoaster te zitten.
Hoe overleef ik dit?

Misschien lees je dit en denk je: ‘Wak? Kan iemand al zo bezig zijn met haar kindje als ze nog maar net zwanger is? Dat herken ik totaal niet!’

Bij jou ging het bijvoorbeeld zo:

Je bladert terug in je agenda: ik had toch allang ongesteld moeten zijn?
Straks bij het Kruitvat toch maar even een zwangerschapstest halen.
Je blijkt zwanger.
Je gaat op in de verhuizing waar jullie die week middenin zitten.
Dan begin je te bloeden.
Het is een vervelende ervaring en die stolsels bloed zijn toch wel groter dan je had gedacht.
Maar er zijn ergere dingen in de wereld.

Waarschijnlijk ging het bij jou weer anders

Waarschijnlijk zit jouw ervaring ergens tussen de ervaringen in die ik hierboven beschrijf. Of het is voor jou weer helemaal anders.

Het gaat er niet om dat het één goed is en het ander fout. Of het één fout en het ander goed.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen:
Het is wat het is.

Hoe meer verlangens en gedachten je had over je kindje, hoe meer je gehecht raakte aan dat kindje. Maar je raakte niet alleen gehecht aan het kindje, maar ook aan het idee dat je moeder wordt. En dat je man papa wordt. Je raakte gehecht aan de veranderende toekomst die er te wachten staat.

En als dat in één klap omslaat…

Heeft dat impact.

Volgende keer

Binnenkort een nieuwe post over het tweede aspect dat van invloed is op een miskraam: ‘Iedere persoon draagt andere bagage’. Lees deze nieuwe post hier.

Ook de derde en laatste post over dit onderwerp is inmiddels online. Deze post bespreekt de invloed die omstandigheden tijdens de miskraam hebben op de impact ervan. Lees de post hier.

Bovenstaand citaat van Manu Keirse komt uit het boek ‘Als je een prille zwangerschap verliest’ van Bernard Spitz, Manu Keirse & Annemie Vandermeulen (2020, 7e druk)